"ปลุกผมด้วยน๊าคาบบบบ สักหกโมงเช้านะ"

"เบนนน เบนนนซ เบนนนซ์ ลุกได้แล้ว ไปอาบน้ำปายย เร็ว ปายย เชื่อพี่" (เสียงเรียกที่มาหลังเสียงปลุกของมือถือ...แต่ว่า จะให้เชื่อพี่เรื่องไรเหอ งง)

งัวเงียๆ ตาแดงๆ จมูกฟุ๊ดฟั๊ด(โรคคุณหนู) แถมกางเกงยังเข้าวินอีก(จาบอกทำไมเนี้ยะ) เหอ ๆ ๆ ๆ .... ลดน้ำหนัก ลดน้ำหนัก ลดน้ำหนัก แปรงฟัน สระผม อาบ อาบ อาบ ล้างหน้า ...เช็ดหัว เช็ดตัว อะแต่งตัวได้แระ ชุดที่เตรียมไว้ตั้แต่มะวานก่อนนู้นนน ได้ใส่สะที ถอดรูปจากเด็กช่างเป็นนายแบงค์ ฉู่แว้ง!  อ้า!!!...พอไปวัดไปวาได้(กลัวจิงๆ กลัวคนจะทักผิดนึกว่า สอนราม บ้าจิงๆ ..ต่อๆ)

 

พี่ชายใจดีพาส่งสถานีสนามเป้าB2S(มีไม้เนี้ยะ) "โชคดีนะน้องชาย"(เสียงอวยพรห้วนๆ จากตาแก่ ดังออกมาก่อนประตูปิด) "ขอให้เป็นเช่นนั้น ขอบคุณคับพี่ ขับรถดีดี"

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ประตูรถไฟฟ้าเปิด อะฟังเพลงเดิมๆปลดปล่อยอารมสะหน่อยยย ....ถึงแล้วววว ชิดลม ก่อนเวลาซะอีก นึกว่าจะไม่ทัน อ้าพบแระ "ขอให้ท่านช่วยเอ็นดูลูกช้าง ให้โอกาสลูกช้าง ให้คนข้างในเอ็นดู เพื่อแม่ผม พี่น้องผม และก้อผม ด้วยเถิดดคั๊บ สาธุ" ....ว่าเสดก้อหาไรลองท้องนิดนึง อ้า..กาแฟเย็น(จานั่งกินโจ๊กก้อการัยอยู่ แต่อยากกินอะ) ดูดไป ฟังเพลงไป ... โอ๊ะ ลืมไปเลย แล้วมือจะสั่นไม้เนี้ยะเวลาเขียน เวลาคุย(เล่นดูดซะหมดเกลี้ยงเลยย ตูแย่แน่) ได้เวลาแระ ปะชั้น 16 ...T_T (แต่เดี่ยวก่อน "แม่คับ ช่วยอวยพรให้กับผมหน่อยคาบบบบ ...ขอบคุณคับแม่" มีกำลังใจขึ้นมาอีกเยอะเลยยยย เพื่อแม่ เพื่อแม่ เพื่อแม่) ...เป็นไงหละ จับปากกาก้อสั่นแระ เขียนหนังสือตัวเท่าไก่โต้งแหนะ ยังกะเด็กอนุบาล(ก้อมันสั่นเองงะคับ อย่าสั่นสิลูกพ่อ ...ฤทธิ์กาแฟจังหมดปาย ๆ ๆ)

 

............เขียนอะไรมั้งนะเหรอ ทั่วๆไป จุดอ่อน จุดแข็ง ......คุยอะไรมั้งนะเหรอ เยอะนะ หลายเรื่องเลย แต่ก้อสนุกดี ได้แลกเปลี่ยนทัศนะคติดีๆ ให้แก่กัน ตั้งแต 9.30 ยัน 11.30 อะ แอบเห็นนาฬิกา โอ๊ะ หิวแล้วสิเรา ...แต่ยังไหว สู้ สู้ "ค่ะ ภายใน 2 ทิตย์จะแจ้งกลับนะค้ะ (ขอภาวนาให้กับตัวเอง ขอให้นายโชคดี ภาวนาให้กับเค้า ได้เปิดใจ ให้เราได้รับโอกาสนั้น นะ นะ นะ please )

 

เสดกิจ ..."เอ้ย ออกมาได้หรือยังไอ้เจ้าหมูอ้วน(my trainer คนเก่ง) ...โอเค central world จบด้วยอาหารกลางวันที่ OOTOYA ...ว้าวว อาหารมาแว้วว น่ากินจัง กินไป เล่าไป ...อยากกินให้หมดแต่ทำไม่ได้ ต้องรีบไปอีกที่นึงนัดบ่ายสอง เริ่มเดินทางบ่ายโมง ...โอ้วพะเจ้า ใยต้องเร่งรีบขนาดนี้ แทบจะวิ่ง(บิ๊กซีหัวหมากจุดหมายปลายทาง) BTS - MRT - TAXI ถึงบ่ายสองพอดีเป๊ะ ....คุย ๆ ๆ เจรจา ๆ ๆ "โอเคคับ เดี่ยวพรุ่งนี้ตอนบ่ายจัดส่งให้คั๊บ" ลาละคาบบบ

 

ปลายทางถัดไป my office(ชินฯ3) TAXI - MRT - TAXT ไปโลด บ่ายสามตามนัด ...ตะเถนตุ้มปะ!! รถติดมักๆ ซัดสะบ่ายสามครึ่ง(แต่ยังดี ยังทัน วางกระเป๋าเสดถึงคิวพอดีเลยย โอยย...โล่งอก(โล่-งอก ใครดันอ่านแบบนี้มั้งอะ) .....ในห้องประชุม บรรยากาศ อึมครึม เย็นชา และจากลา ดั่งสายฟ้าฟาด ....แต่เข้าใจ บ้าย บาย นะ

 

มีวันเริ่มก้อต้องมีวันจาก แต่ยังไงเราก้อยังรักกันเหมือนเดิมนะ my COK-Family พบกัน สนุกกัน ปลายเดือนนะทุกคน

 

จบการเดินทางของวันนี้ และพัฒนาการเดินทางของชีวิต ...a  d r e a m  t o  r e a l

ไม่ว่าจะเดินทางอีกไกลสักแค่ไหน ลำบากยัง จะไม่ยอมจำนนง่ายๆ หรอกน๊ะ ...

รู้ ไ ว้ ด้ ว ย ย ย ย

 

---จบข่าว---

 

1 2 0 8 2 0 0 7  --- วันพ่อ วันแม่ ---  

---

ปีนี้ก็ไม่ได้กลับบ้านอีกแระ ปีที่แล้วถึงจะไม่ได้กลับ แต่ก้อยังได้ไปทำบุญให้พ่อ(วัดระฆัง ได้รับปะคับ) 13 ปีแล้วดิเนอะ ... พ่อคาบ แม่คาบ คิดถึ้ง คิดถึง อยากกอดดดดดด

...วันนี้โทรกลับบ้าน ป้านิ่มรับ(ก้อแหงละอยู่กะไอ้แบงค์นิใครจะรับได้) ป้านิ่มบอกว่า ไอ้ยา(พี่อีกคน) มันตื่นแต่เช้า ปลุกทำกับข้าว(แกงหมูใส่มะเขือพวง อยากกินจัง) เอาไปใส่บาตรให้พ่อ(ได้กินยังคาบบ หร่อยไม้ละฝีมือลูกสาว) เดี่ยววันหลังเบนซ์ทำ หมูทอดแช่น้ำปลา ให้กินละกันนะ(ทำอยากกว่าแกงของไอ้ยาอีก พูดแล้วอยากกินซะเอง) ... พ่อน่าจะไม่ได้กินนานละ ... ป้านิ่มยังบอกอีกว่า ... มะวานตอนกลางคืนไอ้ยามันบอกว่า "พ่อจะกินไร เดี่ยวพุ่งนี้จะทำกับข้าวใส่บาตรไปให้" จู่ๆ ไฟดวงนึงก้อดับ(พี่ทั้งสองคนหันมองหน้ากัน โดยไม่ได้นัดหมาย ไอ้ฟ้าหลานยืนงงๆ) แล้วอีกดวงนึงก้อดับ .. สลับกันอยู่อยู่แปปนึง ...เหวอกันหย่ายย ... ไอ้ยาเลยเอ่ยออกมาก่อนว่า ... "ป้านิ่ม วันนี้เรานอนรวมกันหมดเลยเนาะ(ฮาวะ) ...ป้านิ่มแย้งขึ้นมาทันที "ไม่ได้...จะนอนได้ไงละ ไม่สบายอยู่ เดี่ยวไอ้ฟ้าก้อติดหวัด" ด้วยความห่วงไอ้เจ้าฟ้า "งั้น...ป้านิ่มก้อเปิดไฟห้องน้ำทิ้งไว้ด้วยนะ เปิดประตูกว้างๆ" (ตาขาวจิงจิ้ง พี่เรา...เนาะพ่อเนาะ)

 

พูดถึงแกงที่พี่ทำมะเช้า ... อยากกินจัง ผมอยู่นี่วันนี้ทั้งวันไม่ได้ออกไปไหนเลยยย ทำนู่น ทำนี่ เก็บนู่น เก็บนี่ แล้วก้อถ่ายรูปงานนอกสักพักใหญ่(ล้างแต่หน้าอย่างเดียว) ... ตกเย็นถีบจักรยานออกไปซื้อข้าวกิน หิวมากกก ทั้งวันกินไปกล่องเดียวเองข้าว(คะน้าหมูกรอบ) ...ถีบไปอีกซอยนึง ได้ละข้าวมันไก่ก้อได้วะ "เอาทั้งต้มและก้อทอดเลยพี่"(หิวๆ) กิน กิน กิน ...อุ้ย!! น้ำปั่น "พี่เอา โอวัลตินเย็นถุงนึงคับ"(จิงๆอยากกินกาแฟนะ แต่มันมืดละ เดี่ยวนอนไม่หลับอีกละแย่) ....ขณะรอโอวัลติน เอ้า!! มีผลไม้ขายด้วยนิ ... "ลุง ทะเรียนขายไงอะคับ...(โลละ 30 ลุงบอก)...มีลูกที่ประมาณโลเดียว ไม้ลุง เหอๆ ^_^ เอาแบบแกะแค่ครึ่งเดียวพอ ที่เหลือเดี่ยวแกะเองคับ" ว่าแล้วลุงก้อหาให้ ได้โลกว่านิดๆ (36บาท ดั้นมีเสียนิดนึง "อะลุงคิด 30 ละกัน) ..."คับผม แล้วไอ้ที่เหลือมันจะเสียไม้เนี้ยะ ลุง" ...."ไม่เสีย ไอ้หนุ่ม"(ลุง confirm อะก้อโอเค) .... สั่งสะจนลืมว่าเอาจักรยานมา ... ถีบกลับห้อง เอาสะเป๋เชียว ... หมาหน้าปากซอยก้อดันจะมาวิ่งไล่วันนี้สะอีก เห้อออ .. อะไรเนี้ยะ

 

คุยมาตั้งนาน ยังไม่ได้พูดถึงแม่บ้างเลย เดี่ยวก้องอนกันพอดี ... วันหยุดสามวันนี้ท่านแม่ของเรา ขอออกไปถือศีล กินเจ กับกลุ่มเพื่อนๆ แม่บ้าน ตามเคย ... (เอาบุญมาฝากด้วยนะคาบบบบ เดี๋ยววันพุธจะโทรไปหาตอนเช้า จะให้อวยพรอะไรสักหน่อย นะ นะ นะ คับ) กลับมาก้อกินเยอะๆ(แต่งดของมันนะ) โยนเปตองเก่งๆ นะคาบบบ ....สัญญาด้วยเกียรติ์ของความเป็นลูก ว่า จะพาเที่ยวทุกๆที่ ที่แม่อยากจะไปนะคับ ไปกันหลายๆ คน ... คงอีกไม่นาน มันใกล้จะเป็นจิงแระนะแม่ เพี้ยง!!

รักนะคาบบบบบ มากด้วย

---

 

พ่อและลูกชายคู่หนึ่งกำลังเดินขึ้นภูเขา ทันใดนั้นลูกชายก้อหกล้มและได้รับบาดเจ็บ จึงร้องออกมาว่า

" โ อ้ ย "

แล้วเด็กชายกต้องรู้สึกประหลาดใจ เมื่อได้ยินเสียงของตนสะท้อนกลับมา จากที่ไหนสักแห่งในภูเขาลูกนั้นว่า

" โ อ้ ย "

ด้วยความอยากรู้เด็กชายจึงตะโกนขึ้นว่า

" แ ก เ ป็ น ใ ค ร "

เด็กชายได้รับคำตอบกลับที่เหมือนกันว่า

" แ ก เ ป็ น ใ ค ร "

เด็กชายโหต่อคำตอบที่ได้รัอย่างมากจึงตะโกนออกไปว่า

" เ ร า ชื่ อ จิ ม มี่ "

เด็กชายได้รับคำตอบกลับเหมือนกันว่า (ถูกต้อง)

" เ ร า ชื่ อ จิ ม มี่ "

 

เด็กชายหันไปมองพ่อแล้วถามว่า "พ่อคับมันเกิดอะไรขึ้นที่นี่"

พ่อยิ้มแล้วพูดว่า "ลูกรัก ฟังให้ดีนะ"

หลังจากนั้นพ่อก็ตะโกนไปในภูเขาว่า

" ผ ม ชื่ อ ช ม คุ ณ "

เสียงตอบกลับมาว่า (แน่นอนหละ)

" ผ ม ชื่ น ช ม คุ ณ "

พ่อตะโกนออกไปอีกครั้งว่า

" คุ ณ เ ป็ น ค น ที่ ย อ ด เ ยี่ ย ม ที่ สุ ด "

เสียงตอบกลับมาว่า

" คุ ณ เ ป็ น ค น ที่ ย อ ด เ ยี่ ย ม ที่ สุ ด "

 

เด็กชายประหลาดใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

พ่อจึงหันมาทางลูกชายและอธิบายว่า "เราเรียกสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ว่า เสียงสะท้อน แต่จริงๆ แล้วนี่คือชีวิต เพราะมันจะสะท้อนกลับทุกๆ สิ่งที่เราทำหรือพูด ชีวิตเราก็คือผลกระทบหรือการสะท้อนกลับจากการกะทำของเรา"

 

"ถ้าลูกต้องการให้โลกใบนี้มีความรักมากขึ้น ลูกต้องสร้างความรักให้มากขึ้นในหัวใจ"

"ถ้าลูกต้องการให้ทีม(งงอะดิ ว่าทีมมาได้ไง)มีความสามารถมากขึ้น ลูกต้องปรับปรุงความสามารถของตนเอง"

"ความสัมพันธ์นี้ประยุต์ใช้ได้กลับทุกๆ เรื่อง และทุกๆ แง่มุมของชีวิต ชีวิตป้อนกลับทุกๆ สิ่งที่ลูกให้ไป"

"จงจำไว้ว่า ชีวิตไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นสิ่งที่สะท้อนออกมาจากตัวเรา"

 

จ า ก ห นั ง สื อ  " จั บ ฉ่ า ย ไ อ เ ดี ย ! " (ณ ร้านหนังสือที่บิ๊กซีดาวคะนอง เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี่เอง wording อาจไม่เป๊ะ)