จุกอก ใจสั่น ทำไรไม่ค่อยมีสติ ... ถึงแม้ระยะเวลาที่เรารู้จักกันจะนานขนาดไหน แต่ความรู้สึกเหมือนมันยังใหม่ และพิเศษ อยู่เสมอ ... ไม่ว่าคำตอบมันจะเป็นยังไง แน่นอนเราก้อต้องยอมรับ และรับมันให้ได้(ถึงแม้มันจะยากขนาดไหนก็เหอะ) ....เคยคิดไว้ว่าไม่อยากคาดคั้น ที่เราจะต้องได้คำตอบ เพราะว่าเราเค้ามีให้เราโดยเริ่มจาก ศูนย์ ...จากที่ไม่เคยรู้นัก จากที่ไม่เคยพูดจา หวังอยู่ลึกๆว่า มันคงจะค่อยๆ เพิ่มขึ้นๆ ....ไม่ต้องมีมาก ไม่ต้องถึงร้อย แค่หนึ่ง ก้อยังดี ...

 

แต่ก้อเคยมีคนบอกว่า ...ถ้าคนมันจะชอบ เค้าก้อชอบไปนานแล้วววว มันไม่ต้องนานถึงขนาดนี้หรอก ....แต่เราคิดว่า จิงๆ แล้วมันอาจจะเพิ่งเริ่มต้นก็ได้(ปลอบใจตัวเองหรือเปล่า)

.

.

.

.

.

.

.

.

ไม่รู้จะเขียนอะไรละ เพราะได้คุยกันหมดแล้วววว ก่อนหน้านี้ ใน m คำตอบที่มีให้กับตัวเอง ชัดขึ้น กระจ่างขึ้น ... แต่มันไม่ใช่อย่างที่หวัง ตั้งใจไว้แน่นอน

จากครั้งแรกที่เห็น และต้องหยุดยืนมอง

จากครั้งแรกที่คุย 16092546 19:30 จากที่นั่งรอ 15:00

จากที่มีโอกาสเดินทางไปด้วยกันครั้งแรก ทำบุญที่วัดบ้านยาย

จากหลายต่อหลายครั้ง...

จนมาครั้งสุดท้ายที่สนามแบท

จนวันนี้ที่ message

จนตอนนี้ที่ถาม

จนตอนนี้..

ที่เหมือนกับย้อนไปเริ่มต้นจากจุดเดิมอีกครั้ง

...............................................................................................ขอบคุณนะ คนดี ของผม....

 

ขอบคุณทุกอย่างรอบกาย ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน ถึงแม้จะผิดหวัง แต่ก้อไม่เสียใจเท่า หากเราไม่บอกความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อเธอ ให้เธอได้รู้

เราจะเก็บเรื่องราวเอาไว้ เก็บเอาไว้ เก็บเอาไว้

รูปที่เธอถ่าย ตุ๊กตาหมาชมพูที่เธอซื้อ

ขนมที่เธอป้อน

เก็บเอาไว้

Oooo

Rrrr

m

.

.

I love you

 

 

แป๊ป แป๊ป ก็ใกล้จะผ่านไป 3 ปีแระ สำหรับงานที่ใหม่ที่ทำ(1ตุลานี้เอง) ชีวิตมีไร ดีขึ้น/แย่ลง บ้างหนอ... คิด คิด คิด

 

ปีแรก :

ตามที่เคยคิดไว้ ปีนี้เป็นปีแห่งการเรียนรู้งาน เรียนรู้ระบบ เก็บข้อมูล สร้างรากฐานให้มั่นคง ... แล้วเป็นไงละ สมดังตั้งใจไม้(แน่นอน) ก่อนหน้านี้ทำงานอยู่บริษัทที่เป็นองค์กรไม่ใหญ่นัก ง่ายๆ ประมาณว่า พูดไรนิดนึงก้อรู้กันทั้งบริษัท แต่พอมาอยู่นี่...โอ้ว ทุกอย่างต้องเป็นระบบ ขั้นตอน ทุกอย่างควรมีหลักฐานอ้างอิง จะใช้เพียงคำพูดมาเป็นหลักฐานมันไม่พอ .... รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ใจดี ในแวดวงการธุระกิจหลายท่าน แต่ละท่านก้อ มีจุดเด่นที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน(รับข้าน้อยเป็นสิดด้วยเถิด) ส่วนเรา...เป็นเพียงจุดเล็กๆ มันเพิ่งจะเริ่มต้นก้อว่าได้...มีงานไรมา เกี่ยงซะที่ไหนละ(ก้อมันดีกว่าไม่มีนิเนอะ)

 

ปีที่สอง :

เป็นปีแห่งการหวังผล หลังจากทำงานหามรุ่งหามค่ำ(ซึ่งไม่ดีนะคับ มันมองได้สองมุม ขยันกะบริหารเวลาไม่เป็น) แน่นอน...ไม่หัวก้อก้อย...เหอๆๆ ไม่สมดังหวัง(แค่เกือบ) เป็นหนึ่งในตัวเลือก แต่เราไม่ใช่ผู้ถูกเลือก แล้วทำไงละทีนี้...(ทำใจ และทำความเข้าใจสะ ก้อไม่ใช่แค่มุมมองของเราคนเดียวนี่ มุมมองคนอื่นหล่ะ ก้อต้องด้วย)...เห้อ เอาหนะ สู้ สู้ (ว่านพืชก้อต้องหวังผล เพียงแต่ว่าผลของเรามันไม่ออกนิสิ ลมฟ้า ลมฝน ไหนจะแดดอีก หรือว่าดินยังไม่ดีพอ ฤดูหน้าจะพรวนดินรดน้ำให้ดีกว่านี้นะ)

 

ปีที่สาม :

ต้นไม้เรางอกงามดี พร้อมที่จะเด็ดดอก ผล ไปปรุงอาหารให้อร่อยไปเลย(มีไม้ที่ใครทำงานแล้ว perfect 100% ทุกงาน อาจจะมีก้อได้มั้ง ... แต่เราไม่มีแน่ๆ) แต่แล้วไงอะ จากผลการประเมินโอเคเลยหละ หลายคนยังบอกว่า "ปีนี้จะเป็นปีของนาย" (ไมอยากคาดหวัง ไม่อยากคิด ปล่อยให้มันเป็นไปตามเหตุและผลของมัน "ก้อตูทำให้ดีที่สุดแล้วนิ") ....แต่แล้วไงอีกหละ บริษัทติดปัญหาอยู่ในช่วงปรับเปลี่ยนโครงสร้าง โอ้ววว...พะจ้าว ท่านเล่นตลกอะไรกับข้าหรือ หยุดรับคนงดการโปรโมท ว้าววว เจ๋ง....ช่างมันเหอะ(นี่ขนาดบอกว่าไม่คิดนะเนี้ยะ ก้อคนรอบข้างนะดิ ชอบทำให้คิด)

 

ปีที่สี่จะมีไม้เนี้ยะ ? ..."การก้าวไปพร้อมๆกัน ใช่ว่าจะจบพร้อมกันเสมอปาย ซะเมื่อไร ขอเพียงอย่าท้อ"

เป้าหมายที่ตั้งไว้ พยายามเข้าหละ เหลือแค่อีก 6 เดือนกว่าๆ เท่านั้นเองนะ

มันก้อพอจะเริ่มชัดขึ้นบ้างแล้วนิ คงอีกไม่นาน

กำลังใจที่ดีที่สุดก้อคือ

ตั ว เ อ ง

. . .

. .

.