b e n z i n's profileI n - M y - P l a c ePhotosBlogListsMore Tools Help

Blog


    February 09

    ค ว า ม เ ชื่ อ ห รื อ ค ว า ม บั ง เ อิ ญ . . . ?


    เลิกงานแระ ... สำหรับสุกนี้ขอแวะไปดูเข็มขลัดที่ central สะหน่อยนะ แล้วค่อยหาไรกิน ... เดิน เดิน แล้วก้อยังเดินอยู่ จากชั้นล่าง ไปชั้นหนึ่ง ขึ้นไปชั้นสอง ชั้นสาม สี่ ห้า หลายต่อหลายชั้น ....เข็มขัดเจ้ากำก้อดันหมดสะอีก(สายสีน้ำตาล G or ที่เล็งไว้) ... แล้วก้อเดินจาก 5 มา 4 ผ่านยัง 3 ลงมา 2 ...."โอ๊ะ!!! นั่นไอ้กล์อฟนี่หว่า"
    (เพื่อนสมัยเรืยนตั้งแต่ ม.1-3 รร.ศรีสำโรงชนูปถัมภ์ ก้อแค่หล่อน่าตาดี สูง 180 เดือนเด่นประจำโรงเรียน ก้อแค่นั้น v_v ...เพื่อนร่วมแก๊งค์ ก้อมีไอ้กบ(เด็กหมู่บ้านเดียวกัน นี่ก้อสาวติดใช่ย่อย) ไอ้กล์อฟ(มันนี่หละ) ไอ้ภาพ(แนวตี่ๆขาว) ไอ้เบนซ์(ตูนี่หละ เลือกคบเพื่อนได้ถูกจิงจิ๊ง...เห้อ) ... แก็งค์บ้าบอ เฮไหนเฮนั่น สารพัดจะสร้างเรื่อง เป็นแก๊งค์ที่มีความสมดุลย์มักๆ ทั้งสูง ต่ำ ดำ ขาว (ไอ้เราก้อปาไปสองสมดุลย์แระ v_v)

    ...ตื่นเต้น ใจเริ่มสั่นๆ (แหมหยังกะเจอรัก) ก้อไม่คิดว่าจะเจอนี่หว่า ล่าสุดก้อประมาณ 8 ปีที่แล้วที่เจอ มันไปเที่ยวหาที่ตาก มันเคยโทมาหาครั้งนึงน้านนนานแระ แ้ล้วเบอร์ก้อหายไป โทไม่ติด มันบอกว่าทำงานอยู่ชินสามชั้น 7 (ตอนนั้นเราทำอยู่ชั้น 8 ก้อคิดว่าเดียวคงได้เจอกัน รู้อีกที เอ้า...แม่งออกไปแระ ยาวเลยทีนี้)

    ขณะกะลังอึ้งกะเหตุการณ์ ดีใจที่ได้เจอมัน...มันก้อเดินคุยโทสับของมัน...ไอ้เราก้อเดินตามลงบันไดเลื่อนไป...(ตะโกนเรียกไม่ได้ ผู้ดีเก่า)...จนไปถึงชั้นหนึ่งกะลังจะไปถึงหลังมัน มันก้อหันมาพอดี ... ต่างคนก้อต่างงงๆ ตกใจๆ (มันก้อยังโทสับอยู่)

    ตู : "เห้ยยย...ไอ้กล์อฟ" หน้าเราก้อยังงงกะเหตุการณ์ แล้วก้อมองมัน ...
    มัน : "จำกูได้เป่าเนี้ยะ" มันทำหน่าแปลกใจ มันเห็นเราทำหน้าเหมือนจำมันไม่ได้(ก้อตูยังงงๆ อยู่นิ)
    มัน : "เออ เบนซ์เดี่ยวแปปๆ คุยโทสับแป๊ปนึง...รอก่อนแป๊ป(แป๊ปเยอะจังวะ)
    ตู : "เออๆ ได้เดี่ยวรอแถวนี้อะ" ... เดินดูของแถวนั้น

    หันไปดูมันก้อยังคุยโทสับอยู่ ไอ้เราก้อลืมตัวเริ่มตีวงไกล แต่ก้อยังเห็นอยู่ ... แต่ครั้งนี้ไม่เห็นแระ ... (มันจะคุยอะไรกันนักหนาเนี้ยะ) ก้อคิดว่ามันคงอยู่แถวนี้หละ เพราะบอกให้รอแถวนี้ ปล่อยมันคุยสะให้พอก่อน(หรือว่ามันจะชิ่งหนีไปแล้ววะ...เอ้าสะงั้น) .... ชักเริ่มชะโงกหัวหา แม่งอยู่ตรงไหนเนี้ยะ ... เบอร์ก้อยังไม่มี
    มันจะหาตูไม๊เนี้ยะ ... เดินวนสามรอบ ก้อยังไม่เจอมัน ตัวมันก้อสูงนะ ... หิวแล้ววุ้ยยย ... เอาวะ เจอแค่นี้เห็นมันยังดีอยู่ ก้อโอเคแระ ....

    ไปเดินเล่นที่อื่นก่อนแระ ... หิวขน๊าด .... คิดดูอีกที .... เอาวะ ครั้งสุดท้าย แถวหน้าโรงหนัง(ชั้น5ปะไม่รู้) มันจะมาดูหนังหรือเปล่าน้ออออ .... ในใจก้อนึกว่า "ขนาดมะกี้ไม่น่าเชื่อว่าจะเจอ แต่ก้อยังเจอ .... ขออีกสักครั้งนะ ขออีกที แค่ให้รู้เบอร์ก้อพอ จะได้ไม่ห่างกันไปตั้ง 7 8 ปี โรงหนังที่สุดท้าย และจะเดินแค่ทางบรรใดเลื่อนเท่านั้น เพราะหิวมากกกกก .... (กินไรดีว้าาาาวันนี้)
    ชั้น B ร้านก้อเริ่มทยอยปิด
    ชั้น L ก้อยังไม่เจอ
    ชั้น 1 จุดเกิดเหตุ ... ก้อยังไม่มีวี่แวว
    ชั้น 2 เสื้อผ้าเด็ก และชุดชั้นในผู้หญิง .. คงไม่มีแน่
    ชั้น 3 กีฬา ก้อไม่เห็นหัว
    ชั้น 4 เครื่องใช้ไฟฟ้า ... ห้วยย!!
    ชั้นสุดท้าย ก้อกวาดสายตาไปเรื่อยๆ ไปจนถึงเคาร์เตอร์ .... ไม่เห็นแมววววสักตัว .... "บ้าจิงๆ กู .. ไป 4 ก้อได้วะ เสร็จแล้วจะไอ้ไปหาไรกิน ... เดินจากห้องน้ำมาเสด กำลังจะเดินลงย้อนกลับไป ..... อะ อ้าวววววว!!!! ไอ้ห่ากล์อฟกำลังเลื่อนร่างกายมาพร้อมๆ กับบันใด ... ทึ่ง อึ้ง หยิว .... นี่มันเป็นเพราะพลังจิตร้องขอ หรือว่าความบังเอิญ ครั้งที่สองกันแน่เนี้ยะ ....

    ดักหน้ามันเลยทีนี้ มึงไม่ต้องเดินไปไหนไกลแระ ...
    ตู : เห้ยยย!!! ฟายย มะกี้เดินไปถึงไหนมาวะเนี้ยะ
    มัน : อ้าววว!!! มะกี้ไปอยู่ตรงไหนมา เห็นไปเดินดูกางเกงน้อย แล้วก้อหายไปเลยยย
    ตู : ก้อหาไปดิ หาไปดิ จนถอดใจไปแล้วรอบนึง กำลังจะหาไรกินกลับห้องแล้วเนี้ยะ
    มัน & ตู : คุย คุย คุย ... แล้วก้อ คุีย คุย คุย อะแลกเบอร์
    ตู : ไม่ดูอะ หิวข้าวแล้ววว
    มัน : เดี่ยวถ้านัดเจอเพื่อน เดี่ยวจะโทไปเด้อออ
    ตู : โอเช โทมาละกัน(ตามแผน ให้มันโทมาไม่ต้องเสียตัง 55 อะล้อเล่น) ... แล้วเจอกัน

    ตลกดีไม๊ ... ตลกกะเหตุการณ์ ... หรือว่าเรามีทางหยังรู้ หรือควบคุมเหตุการณ์ที่ต้องการให้เกิดได้(โอ้โห...คิดไปนู้นนน) หรือว่าเราเพียงแค่ต้องการให้มันเป็นแบบไหน ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก้อแล้วแต่ ... หากแรงศรัทธา และความเชื่อ เรามากพอ ... มันก้ออาจทำให้สิ่งที่เราต้องการให้มันเกิด ... เป็นไปได้จริงขึ้นมา ???

    ยังไงก้อแล้วแต่ .... "ดีใจมากนะเพื่อน ที่ได้เจอ" .... ครั้งนี้ถ้าไม่ได้เจอ จะอีกกี่ปีถึงจะได้เจอ หรือจะไม่ได้เจอเลยก้อไม่มีใครรู้ . . . .

    . . . . แ ล้ ว เ จ อ กั น น ะ คั บ . . ค น อ่ า น ห น ะ
     
    p7mlRS008618-02

    February 02

    วั น ข อ ง ผ ม . . . 0 2 0 2 2 0 0 7


    ทุกวินาทีที่ผ่านไป สิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวเรา รวมทั้งตัวเราเอง เปลี่ยนและเคลื่อนไหว ...หลายๆวินาที เป็นนาที หลายนาที เป็นชั่วโมง ...ทุกสิ่งที่ค่อยๆเปลี่ยนทีละนิด รวมกันเป็นเรื่องราว เรื่องราวของตัวเราเอง(วันนี้มาแปลกแฮะ)

    ทุกคนมีวินาทีที่ทำให้เกิดเรื่องราว ทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ อยากจะให้มันเกิด ... พอมันเกิดขึ้นมาแล้ว มันควรจะเป็นเรื่องที่น่าจะจดจำ หรืออยากจะลืม ... ควบคุมไม่ได้อีก

    พอคิดๆ ...อะนะ...เข้าไปหาข้อมูลหนังที่จะฉายวันนี้สะหน่อย ดูสิเรื่องไหนน่าสนใจ ...โอ้ว เยอะเลยย อะ...เอาสะหน่อย ไม่เคยดูหนังคนเดียว แต่ถึงแม้สองคนหรือหลายคน ก้อไม่บ่อยอยู่ดี เป็นไรไม่รู้พอคิดอยากจะดู แต่ก้อเสียดายตังค์(เป็นงกอะดิ) ...สองเรื่องที่รู้สึกอยากดู "meet mr.daddy" กะ "martian child" จะดูเรื่องไรเดี่ยวไปดูรอบอีกทีที่โรงละกัน ... ได้เวลาอาบน้ำ(เหมือนกับว่าเป็นเวลายามเช้านะ..แต่ตอนนี้ปาเข้าไป 17.30 แระ T_T เป็นผีดิบอยู่ห้องสะตั้งนาน) ได้เวลาท่องโลก อย่างโดดเดี่ยว

    ทำไมต้องไปดูหนังคนเดียวนะเหรอ..."ไม่รู้ดิ คงอยากรู้มั้งว่าเวลานั่งอยู่ในโรงหนังแล้วไม่มีใครนั่งอยู่ข้างๆ จะรู้สึกยังไง ... แต่ใครๆ เค้าก้อทำกันเยอะแยะนิเนอะ" อีกอย่างนานนนนนหลายปี ที่ วันที่ 2 กุมภา จะตรงกับวันเสาร์สะที

    เดินทางสู่เมเจอร์รัชโยธิน (วันนี้ตั้งใจว่า ถ้าพบขอทานบนเส้นทางที่เราเดิน ก้อจะทำบุญทุกๆคนที่เจอ จิงๆก้ออยากใส่บาตรตอนเช้ามากกว่านะ แต่ก้อนั่นหละ จะใส่ตรงไหนน้อออ ไปไงน้อออ วิธีนี้หละเหมาะกับเราสุด) ไปถึงหน้าขายตัว "จะดูเรื่องไรดีน้ออ อยากดูสองเรื่องเลย แต่เรื่อง meet mr.daddy มีรอบเดียวตอนห้าทุ่มนู้นเลย .... "Okay ...martian child ลูกผมมาจากดาวอังคาร แปลกดี" เลือกรอบสองทุ่มสิบห้า ...เดินหาไรกินก่อนละกัน(จบที่ไก่คาราเกะ) .... เข้าไปในโรง คนก้อไม่ได้ถึงกับมากเท่าไร แต่ไม่ถึกับวังเวง ส่วนใหญ่เค้าจะไปดูหนัง action กันมากกว่า ...ฉากแรกก้อเล่นผมสะแล้ว "โอ๊ะ!!!(อาการสะดุ้ง โหย๋ง ตกใจ) ..ลูกบาสหล่นใส่หัวเด็ก ... ซะงั้น ขนาดหนีหนัง action มาแล้วนะเนี้ยะ ยังจะมาเจออีก .. เฮ้อออ อายคนข้างๆ เค้าไม๊เนี้ยะ V_V ...เด็กที่เป็นมนุษย์ต่างดาว น่ารักดี ดูมึนๆ ชอบบบ.. หึหึ

    จบจากการเสพภาพยนต์ที่เลือก ... แวะซื้อติม swensens เดินกินสะหน่อยก่อนกลับ .... ต๊อก แต๊ก ต๊อก แต๊ก ... ใกล้จะหมดวันของเราแล้ว โทไปขอพรจากท่านแม่ดีกว่า "สาธุ สมดังหวังที่แม่อวยพรนะคาบบ"

    กลับห้องของเรา พื้นที่ที่เป็นของเรา ดีกว่า ... โอเคแระ สำหรับวันนี้ วันดีๆ วันนึง ที่อยากจะจำ

    อายุเพิ่มขึ้นอยู่ทุกวัน ทุกวินาที อายุไม่ได้บอกอะไรไปได้มากกว่าประสบการณ์ และความคิด

    แต่อายุก้อช่วยคอยเตือนตัวเรงเองว่า...ทุกคนมีวันหมดอายุ

    คิด อยากทำอะไร ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่

    ขอไปให้ถึงมัน...โ อ ม เ พี้ ย ง ! !

    0 2 0 2 2 0 0 7

    martian childmeet MrDaddy

     


    ปล.ปลาสริดที่ส่งมายั่งน้ำลายผมเล่น ช่วยทำให้หน่อยนะค๊าบบบ